KW-1 był rosyjskim czołgiem ciężkim, który służył ZSRR w czasie II wojny światowej. Nazwa tej serii wozów pancernych powstała od inicjałów radzieckiego komisarza obrony Klimenta Woroszyłowa.

Stworzono go w 1939 roku w Leningradzkich Zakładach Kirowskich. Produkowano go również w Czelabińskiej Fabryce Traktorów. Ogółem powstało 4786 egzemplarzy modelu czołgu ciężkiego KW-1.

Jednowieżowy czołg KW-1 stał się godnym następcą wielowieżowego czołgu T-35. Dzięki pojedynczej wieży i mniejszym rozmiarom kadłuba mocno pogrubiono jego pancerz.

Tuż po rozpoczęciu Wojny Zimowej (fińsko-rosyjskiej) ZSRR wysłało na pole walki trzy prototypowe modele czołgów: SMK, T-100 oraz KW-1. Ten ostatni górował nad pozostałymi swoim pancerzem, który był bardzo skuteczny w obronie przeciw fińskiemu uzbrojeniu ppanc. Wkrótce potem zaczęto produkować KW w dwóch wersjach: podstawowej jako czołg ciężki z armatą kal. 76 mm o nazwie KW-1 oraz KW-2 jako haubica samobieżna kal. 152 mm.

Ten model rosyjskiego czołgu ciężkiego ważył 45 ton i był niemal dwukrotnie cięższy od wszystkich ówczesnych czołgów niemieckich. Największymi zaletami KW-1 były: dobra siła ognia, nieprzebijalny dla większości uzbrojenia czołgowego pancerz, a także zadowalająca mobilność nawet na miękkim podłożu. Niestety z drugiej strony miał on zawodny silnik, kiepską ergonomię, był trudny w sterowaniu i nie posiadał kosza wieży, co też ograniczało możliwości obserwacyjne przestrzeni wokół czołgu. Na jego podwoziu bazowało wiele innych pojazdów pancernych.

Inną wersją tego rodzaju wozu pancernego był KW-1C z 1942 roku, który posiadał niezwykle gruby i ciężki pancerz, lecz nie wyposażono go w równie mocny silnik. Następnie stworzono także KW-1S z cieńszym pancerzem i niższą, mniejszą wieżą czy KW-85 produkowany w latach 1943 – 1944. Gdy Niemcy zaczęli produkować Pantery i Tygrysy, Armia Czerwona utraciła swoją przewagę uzyskaną dzięki modelom KW.

Obecnie KW-1 można obejrzeć w Muzeum Czołgów Parola w Finlandii.

KW-1 przeznaczony był dla pięcioosobowej załogi (dowódca, kierowca, pomocnik kierowcy, celowniczy, ładowniczy). Napędzał go nowoczesny silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy W-2K o mocy 600 KM. Jego pancerz miał 20 – 82 mm grubości. Całkowite wymiary tego radzieckiego czołgu ciężkiego wynosiły: 6,80 m długości całkowitej, 3,25 m szerokości i 2,64 m wysokości. Masa bojowa KW-1 równała się 42 500 kg, prędkość na drodze: 45 km/h, zaś maksymalny zasięg: 250 km (po drodze) i 160 km (w terenie). W skład jego uzbrojenia wchodziło: działo ZiS-5 kal. 76,2 mm (początkowo armata 72,2mm L-11 lub F-32) oraz 3 karabiny maszynowe DT kal. 7,62 mm.

Czołg T-100

T-100 był prototypem radzieckiego czołgu ciężkiego. Jego projekt powstał w fabryce nr 185 w Leningradzie dzięki zespołowi konstrukcyjnemu kierowanemu przez N. W. Barykowa. Stanowił on konkurencję dla tworzonego równolegle projektu czołgu SMK. Początkowo oznaczano go jako Obiekt 100, a następnie: T-100.

Jego masa bojowa miała nie przekraczać 55 ton, zaś opancerzenie miało wynosić 60 mm. Uzbrojenie tego czołgu miało składać się z działa kal. 76,2 mm umieszczonego w wieży głównej, a także dwóch armat kal. 45 mm w mniejszych wieżach pomocniczych. Początkowo T-100 miał posiadać trzy wieże, które potem zredukowano do dwóch.

Projekt tego ciężkiego rosyjskiego czołgu został ukończony 10 października 1938 roku. Jego budowę zaczęto w styczniu 1939 roku. Prototyp T-100 ujrzał światło dzienne we wrześniu tego samego roku. Testowano go na poligonie w Kubince, gdzie przejechał prawie 1400 km.

Czołg ciężki T-100 wraz z SMK i KW wykorzystano podczas ataku ZSRR na Finlandię (grudzień 1939 r.). Włączono go do 1. kompanii czołgów ciężkich 91. batalionu 20. Brygady Czołgów (w liczbie 3-4 sztuk). Po zakończeniu walk ten rosyjski czołg ciężki odesłano do fabryki, gdzie przeprowadzono jego remont. Planowano modernizację T-100 i zamontowanie nowej wieży głównej, uzbrojonej w haubicę kal. 152 mm. Wprowadzenie do uzbrojenia czołgów KW-2 oraz zakończenie walk z Finlandią spowodowało zaniechanie tych planów. Do momentu wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej T-100 stał w fabryce nr 174 w Leningradzie. Następnie ewakuowano go do fabryki traktorów w Czelabińsku (lipiec 1941 r.), gdzie pozostał do końca wojny. Dalsze losy tego pancernego wozu są nieznane.

Czołg T-100 był przeznaczony dla sześcioosobowej załogi. Jego wymiary to: 8,38 m długości, 3,40 m szerokości i 3,42 m wysokości. Poruszał się z prędkością 35-38 km/h. Jego zasięg wynosił 200 km w drodze i 100 km w terenie, zaś masa bojowa – 58000 kg. Grubość pancerza równała się 20-60 mm. Głównym działem była armata L-11 (kal. 76.2mm), a dodatkowym: armata M-32 (kal. 45mm). Model czołgu T-100 uzbrojony był ponadto w 3 karabiny maszynowe DT (kal. 7,62 mm). Posiadał on także 12-cylindrowy silnik gaźnikowy GAM-34BT o mocy 890 KM.

Czołg IS-3 powstał w 1944 roku w Czelabińskej Fabryce Traktorów im. J. W. Stalina w Czelabińsku. Opracowano go częściowo w oparciu o konstrukcję czołgu IS-2, od którego różnił się przede wszystkim całkowicie nowym kształtem kadłuba i wieży. Do modeli IS-3 starannie zaprojektowano pancerz o sporej odporności na ostrzał dział przeciwpancernych. Jego cechą charakterystyczną było duże nachylenie płyt pancernych, które sprzyjało rykoszetowaniu pocisków oraz zwiększało grubość pancerza. Charakterystyczny kształt płyt nosa kadłuba rosyjskiego czołgu ciężkiego IS-3 określano mianem „nosa szczupaka”. Posiadał on dwie nieoficjalne nazwy: Stalin (na Zachodzie) oraz „szczuka”- szczupak.

Początek produkcji seryjnej tych wozów pancernych miał miejsce w maju 1945 roku. Niestety nie zdążyły one wziąć udziału w II wojnie światowej. Ten rodzaj czołgów ciężkich był uważany przez aliantów za niezwykle groźną broń.

Czołg IS-3 wyposażono w armatę znaną u jego poprzednika: IS-2. Niestety działo D-25T kalibru 122 mm nie posiadało zbyt dużej prędkości początkowej pocisku. Ponadto szybkostrzelność tej armaty była niska, głównie z powodu dużych i ciężkich nabojów.

Rosjanie parokrotnie unowocześniali ten model wozu pancernego. Pierwszą modernizację IS-3 przeprowadzono w latach 1952-1953. Wzmocniono wówczas mocowanie silnika, skrzynię biegów, a także pancerz pod wieżą. Czołgi te otrzymały nowe radiostacje. Ich waga wzrosła do 48 800 kg. Następne modernizacje IS-3 obejmowały wzmocnienie jego kadłuba, unowocześnienie jego układu napędowego, wyposażenie go w noktowizory oraz wymianę silnika na W-54K-IS o mocy 530 KM. Do połowy lat sześćdziesiątych IS-3 był najpotężniejszym czołgiem świata. Produkcję tych czołgów zakończono w 1993 roku.

IS-3 wykorzystano w walkach z armią japońską w 1945 roku, a także na Węgrzech w 1956 roku.

Ten model czołgu ciężkiego można obejrzeć w Muzeum Wojsk Pancernych w Warszawie.

Masa bojowa IS-3 wynosiła 45 800- 46 500 kg, grubość jego pancerza- 30 – 230 mm, zaś jego zasięg- 208 km. Na wymiary tego rosyjskiego czołgu ciężkiego składały się: 9980 mm (z lufą) długości, 3120 mm szerokości oraz 2710 mm wysokości. Mieścił on w swoim wnętrzu czteroosobową załogę i osiągał maksymalną prędkość do 40 km/h. IS-3 mógł się poszczycić 12-cylindrowym silnikiem Diesla V-2-IS o mocy 520 KM. Do uzbrojenia tego wozu pancernego należało: jedno działo D-25T kal. 122 mm, karabin maszynowy DTM kalibru 7,62 mm, a także wielokalibrowy karabin maszynowy DSzK kal. 12,7 mm.

Być może szkoda, że budowa P-1000 Ratte i P-1500 Monster nie doszła do skutku. Czołgi te nie miały bowiem szans powodzenia, a czas i środki zużyte na ich budowę, uniemożliwiłyby wysłanie na front kilkudziesięciu znacznie bardziej użytecznych wozów bojowych. A my dziś moglibyśmy podziwiać w jakimś muzeum ich monumentalną niepraktyczność.

Trudno sobie wyobrazić, by czołg taki jak P-1000 Ratte (Szczur) mógł kiedykolwiek wyjść poza fazę projektów. W zasadzie, trudno tego giganta nazywać czołgiem. Niemcy określali go mianem krążownika (Landkreuzer). Miał on być tak długi, szeroki i wysoki, że manewrowanie nim w terenie zabudowanym byłoby niemożliwe. Ze względu na wielkość byłby on bardziej narażony na ataki z powietrza. Ogromną wagę rekompensować miały po trzy gąsienice o szerokości 1,2m każda, po obu stronach czołgu. Dawało to aż 7,2m łącznej szerokości gąsienic i znacznie poprawiało stabilność czołgu oraz rozłożenie jego masy. Mimo wszystko, naporu P-1000 Ratte nie wytrzymałyby żadna droga i żaden most. Być może jednak wcale nie musiałby on pokonywać mostów. Jego wysokość i prawie dwumetrowy prześwit umożliwiłyby bowiem pokonanie wielu rzek w bród. Poszukiwanie miejsca o odpowiedniej, umożliwiającej przeprawę głębokości byłoby jednak ogromnym marnotrawstwem czasu i wystawieniem się na ostrzał wroga, więc także nie stanowiło prawdopodobnego rozwiązania.

Bardzo niepraktyczne byłoby także zaopatrywanie czołgu w benzynę i amunicję.

Pomysł stworzenia P-1000 Ratte pojawił się już w 1941 roku w przedsiębiorstwie Friedrich Krupp AG. Projekt superciężkiego czołgu został w czerwcu 1942 roku zaaprobowany przez Adolfa Hitlera. Od razu przystąpiono do budowy, ale zarzucono ją już w 1943 roku na wniosek Ministra Uzbrojenia i Amunicji – Alberta Speera. Speer wykazał, że projekt ten jest marnotrawstwem niemieckich środków, które wykorzystać można na sprawdzone systemy zbrojeniowe.

Landkreuzer P-1000 Ratte miał być uzbrojony w dwa działa o kalibrze 280mm oraz działo kalibru 128mm, osiem działek przeciwlotnicznych o kalibrze 20mm i dwa karabiny maszynowe kalibru 15mm. Jego pancerz miał mieć grubość od 150 do 360mm.

Landkreuzer P-1000 Ratte – dane:

• prędkość – 40km/h
• silniki – 8 x Daimler-Benz MB501 (20-cylindrowe silniki Diesla, wykorzystywane na okrętach), które dawały łącznie moc 16 000 koni mechanicznych LUB 2 x MAN V12Z32/44, produkujące łącznie moc 17 000 koni mechanicznych
• masa – 1000t
• długość kadłuba – 35m
• szerokość – 14m
• wysokość – 11m
• załoga – co najmniej 20 osób

Uzbrojenie:

• 2 x 280mm 54.5 SK C/34
• 1 x 128mm KwK 44 L/55
• 8 x 20mm Flak38
• 2 x 15mm MG 151/15

Projekt kolejnego superciężkiego czołgu (krążownika) – P-1500 Monster powstał w listopadzie 1942 roku (w czasie trwania prac nad budową P-1000 Ratte) i, podobnie jak jego poprzednik, był dziełem projektantów zakładów Friedrich Krupp AG. Do budowy nie przystąpiono, zarzucając pomysł w 1943 roku. Powodem były koszty i porażki na froncie, które nie sprzyjały realizacji tak ryzykownych przedsięwzięć.

Czołg P-1500 Monster miał być samobieżną wersją działa kolejowego Dora o kalibrze 800mm. Posiadał on także działo o kalibrze 128mm, dwa działa 150mm sFH 18 i osiem karabinów maszynowych kalibru 15mm. Grubość pancerza wynosić miała od 220mm do 360mm.

Praktyczne zastosowanie czołgu P-1500 Monster, podobnie jak P-1000 Ratte, wydaje się nieprawdopodobne. Większy, cięższy i wolniejszy Monster miał jeszcze mniejsze szanse powodzenia na froncie niż Ratte.

P-1500 Monster – dane:

• prędkość – około 15km/h
• silniki – 4 x wysokoprężne MAN M9v 40/46 (służące do napędzania U-Bootów), produkujące łącznie moc 8800 koni mechanicznych
• masa – 1500t
• długość kadłuba – 42m
• szerokość – 18m
• wysokość – 7m
• załoga – około 100 osób

Uzbrojenie:

• 1 x 800mm Kanone 5 (E)
• 1 x 128mm KwK 44 L/55
• 2 x 150mm sFH 18
• 8 x 15mm MG 151/15

]]> http://www.piterpanzerwwii.com.pl/czolg-p-1000-ratte-i-czolg-p-1500-monster/feed/ 2 http://www.piterpanzerwwii.com.pl/czolg-e-10/ http://www.piterpanzerwwii.com.pl/czolg-e-10/#comments Fri, 10 Jun 2011 09:57:50 +0000 admin http://www.piterpanzerwwii.com.pl/?p=66 Panzerkampfwagen E-100 był prototypowym, niemieckim, superciężkim czołgiem. Zaprojektowano go pod koniec II wojny światowej.

Pojazd ten stworzono w ramach programu Entwicklungsserie. Projekt obejmował opracowanie serii różnego typu pojazdów pancernych. Wozy bojowe miały być budowane po jak najniższych kosztach. Dlatego też zastosowano w ich produkcji uproszczenia oraz standaryzację. Produkcję pojazdów serii E (z niem. „Entwicklungtyp” – typ rozwojowy) zaplanowano na przełom lat 1944/45. Prowadzono prace nad pięcioma wozami:

1. E-10 – mały wóz bojowy, oparty na koncepcji RSO/03 i ważący 10-15 ton.
2. E-25 – pojazd zbliżony do Jadgpanzer 38(d) Hetzer (niszczyciela czołgów) i osiągający masę 25-30 ton.
3. E-50 miał zastąpić czołg Panther i ważył 50 ton.
4. E-75 o masie 75-80 ton, mający zastąpić czołg Tiger.
5. E-100, czyli superciężki czołg o masie 130-140 ton.

Koncepcja „Entwicklungtyp” stwarzała szansę na uzyskanie przestrzeni wewnątrz pojazdu, którą chciano zagospodarować na uzbrojenie oraz zwiększenie zapasu amunicji. Nie spowodowałoby to zwiększenia ani masy, ani wymiarów takiego wozu. Starano się to uzyskać poprzez odpowiednie ukształtowanie pancerza i poprawienie jego osłony.

Pod koniec 1941 roku w Niemczech zaczęto badania nad dwoma prototypami superciężkich czołgów: skonstruowanego przez Ferdynada Porsche – Porsche Typ 205 Maus oraz konkurencyjnym pojazdem pancernym E-100.

Prace nad superciężkim czołgiem E-100 rozpoczęły się 30 czerwca w 1943 roku. Prowadzili je specjaliści z Heereswaffenamt (Wydziału Uzbrojenia Wojsk Lądowych), którymi dowodził inż. H.E. Kniepkamp. Budowę zlecono zakładom Adler z Frankfurtu. Kierownikiem zespołu budowlanego był dyrektor techniczny Adlera- dr. Jenschke.

W 1944 roku porzucono projekt oraz prace nad prototypem superczołgu E-100. Stało się to na rozkaz Adolfa Hitlera. Przedsięwzięciem nad E-100 zajmowało się niemieckie przedsiębiorstwo Henschel w Haustenbeck. Mimo ograniczonego zakresu, kontynuowało ono jego rozwój aż do końca II wojny światowej. Prototypu nigdy nie złożono, lecz większość części była gotowa (m.in. kadłub, armata). Ukończono tylko podwozie (brakowało głównie elementów zawieszenia), które to w 1945 roku zostało przewiezione na terytorium Wielkiej Brytanii. Przez pewien czas nieukończony prototyp czołgu E-100 wystawiony był w Bovington. Później najprawdopodobniej pocięto go na złom.

Konstrukcja E-100 miała się opierać na powiększonym PzKpfw VI B Königstiger. Superciężki czołg E-100 miał posiadać to samo uzbrojenie oraz tę samą wieżę co PzKpfw VIII Maus (wysoką na 3320 mm). Napędzał go silnik gaźnikowy – Maybach HL230 P30 o mocy 700 KM (umieszczony z tyłu wozu). Jego zawieszenie oparte było na resorach typu Belleville i ośmiu parach stalowych, podwójnych kół nośnych. Wyposażono go w dwie armaty: 150 mm (lub 174 mm) KwK44 o długości lufy 38 kalibrów oraz 785 mm BK o długości lufy 36.5 kalibru. Posiadał również karabin maszynowy (lub dwa) MG-42. Pancerz zbudowano z jednorodnych płyt walcowanych. Prototyp czołgu E-100 obliczeniowo osiągał prędkość maksymalną do 23 km/h. Przewidywano, iż prędkość wozów seryjnych dojdzie do 40 km/h. Jego masa wyniosła 140 ton, zaś długość całkowita- 10270 mm. Mógł pomieścić sześcioosobową załogę.

Zarówno czołg E-100, jak i Maus nie powinny być traktowane jako typowe wozy bojowe. Ze względu na swoją ogromną, ograniczającą poruszanie się masę, nie byłyby one przydatne na polu walki. .

Czołg Maus był superciężkim czołgiem konstrukcji niemieckiej

Czołg typu Panzerkampfwagen VIII Maus stanowił największy tego rodzaju pojazd, jaki kiedykolwiek wyprodukowano. W celach dezinformacyjnych nadano mu nazwę „Maus” – mysz. Niemcy rozpoczęli pracę nad tym super czołgiem dlatego, iż sowieci zaczęli posługiwać się ciężkimi czołgami typu KW-1 i KW-2.

Historia czołgu Maus miała swój początek w 1941 roku, kiedy to przedsiębiorca Alfred Krupp zajął się badaniami nad jego stworzeniem (prototyp V-1). 8 czerwca 1942 roku miała miejsce konferencja dotycząca uzbrojenia wojsk pancernych, podczas której zadecydowano o realizacji projektu Panzerkampfwagen VIII Maus. Projektantami PzKpfw VIII byli (na specjalne życzenie Adolfa Hitlera) prof. Ferdinand Porsche i dr Muller. Czołg Maus osiągnął wagę 188 ton z powodu ciągłego pogrubiania jego pancerza, wynoszącego ostatecznie od 40 do 240 mm. W tym momencie jego dalsza produkcja nie miała większego sensu, ponieważ żaden europejski most nie udźwignąłby jego wagi. Prace jednak kontynuowano z uwagi na osobiste życzenie Hitlera.

W styczniu dyktator zdecydował się na umieszczenia na wieżyczce PzKpfw VIII dwóch dział kalibru 128mm (z zapasem 68 pocisków) i 75mm (z amunicją 200 pocisków). Do wyposażenia pojazdu należał także karabin maszynowy MG 34 kalibru 7,92 mm z zapasem 1000 pocisków. Zasięg czołgu wynosił 193 km. Zużywał on 1400 l paliwa na 100km. Kadłub wykonano ze stalowych płyt pancernych. Panzerkampfwagen VIII Maus napędzany był dwunastocylindrowym silnikiem, generatorem i dwoma silnikami elektrycznymi. Z każdej strony podwozia tego super czołgu umocowano 6 niezależnych układów jezdnych (koła nośne połączono w zestawy po dwa na jednym ramieniu i wyposażono w specjalny komplet amortyzatorów).

Adolf Hitler złożył zamówienie na budowę 150 „myszek”. Jednakże ukończono zaledwie jedno podwozie jedynego egzemplarza czołgu Maus. Zamontowane silniki okazały się za słabe i zamiast 20 km/h pozwalały maszynie poruszać się z prędkością tylko 13 km/h. Ponadto zawieszenie czołgu nie mogło utrzymać tak wielkiego ciężaru. Nazywano go „ruchomym bunkrem”.

W marcu 1944 roku III Rzesza wyprodukowała drugi prototyp: V-2 z kompletną wieżą (V-1 miał zamiast niej tylko obciążnik). Miesiąc potem dostarczono do niego silnik. Działo czołgu było w stanie z odległości 3,500 metrów zniszczyć każdy aliancki wóz pancerny. We wrześniu 1944 roku rozpoczęły się testy drugiego czołgu Maus. Pomimo zmiany silnika osiągnięcia maszyny nie były ogromne.

Jedyny istniejący egzemplarz PzKpfw VIII można obejrzeć w rosyjskim muzeum w Kubince koło Moskwy. Nie posiada on wewnętrznego wyposażenia i złożony jest z kadłuba prototypu 205/1 i wieży prototypu 205/2.

Rodzące się dopiero państwo polskie nie miało na swoim wyposażeniu zbyt licznego i nowoczesnego sprzętu wojskowego w chwili wybuchu II wojny światowej. Na wyposażeniu wojsk pancernych były zarówno samochody pancerne i czołgi lekkie, ale nie było tych największych, czyli ciężkich. Do tego ilość całego sprzętu była tylko niewielkim ułamkiem tego, co posiadali okupanci.

Czołgi lekkie to 7 TP, który ważył ok. 10 ton. Zabierał do środka trzech żołnierzy. Chronił ich pancerz o grubości 5- 40 mm, pojazd rozpędzał się do 37 km/h, a jego zasięg to ok. 160 km. Uzbrojono go w armatę kal. 37 mm i karabin kal. 7, 92 mm. Vickers E ważył 7 ton, jego załoga składała się z trzech żołnierzy, których chronił pancerz o grubości 5- 13 mm. Pojazd mógł jechać 35 km/h przy zasięgu do 160 km. Na wyposażeniu miał armatę i karabin o kal. 7, 92 mm.

Renault FT natomiast obsługiwało dwóch żołnierzy. Pojazd ważył 6, 5 tony i potrafił jechać tylko 7 km/h przy zasięgu 60 km. Posiadał armatę 37 mm. Na wyposażeniu był jeszcze czołg 4 TP, który ważył tylko 4 tony, jechał 55 km/h przy zasięgu 450 km. Obsługiwało go dwóch ludzi, a chronił ich pancerz o grubości 5- 17 mm. Broń zamontowana na nich to armata 20 mm i karabin kal. 7, 92 mm. 14 TP to czołg szturmowy, który ważył 14 ton i zabierał czterech żołnierzy. Pędził nawet 50 km/h, a jego zasięg to 210 km. Grubość powłoki to 10- 50 mm. Uzbrojono go w armatę kal. 47mm i dwa karabiny kal. 7, 92 mm. PZInż. 130 to tzw. czołg pływający. Mieścił dwuosobową załogę. Ważył 4 tony i jechał 60 km/h, a zasięg to 360 km. Pancerz miał grubość 4- 8 mm. Strzelał karabinem kal. 7, 92 mm.

Polska armia dysponowała jeszcze działami samobieżnymi TKD i TKS- D, tankietkami TK- 3, TKS, TKW, samochodami pancernymi wz. 28, wz. 29, wz. 34 i Peugeot, a także ciągnikami C7P, C4P, C2P i Citroen- Kegresse.

Japońska piechota dysponowała podczas II wojny światowej nie tylko czołgami różnego typu, ale też dodatkowo samochodami pancernymi, tankietkami i działami samobieżnymi.

Czołgi podzielić można na lekkie, średnie, ciężkie i pływające. Te pierwsze to Type 98 Ke- Ni. Czołg ten ważył 6-7 ton. Jego max rozpędzenie to 54km/h przy zasięgu do 300 km. Pancerz miał 6-16 mm. Załoga składała się z trzech żołnierzy, Uzbrojony był on w armatę kal. 37 mm i trzy karabiny kal. 7, 7 mm.

Drugi czołg to Type 92 Jyu- Sokosha. Załoga składała się z 3 żołnierzy. Pojazd jechał max. 40 km/h, a zasięg to ok. 200km.Pancerz miał 6-22 mm. Uzbrojenie to dwa karabiny kal. 6, 5 mm.

Kolejny czołg to Type 95 Ke- Go, który miał do czterech członków załogi. Ważył do 10 ton, rozpędzał się max. 50 km/ h, a jego zasięg to 250 km. Pancerz miał 6- 25 mm, a uzbrojony był w armatę kal. 37 mm, i w trzy karabiny kal. 7, 7 mm.

Czołgi średnie to Type 5 Chi- Ri o wadze 37 ton i pancerzu 12- 75 mm. Na pokład wchodziło do pięciu żołnierzy, czołg jechał max. 45 km/ h, a zasięg to 200 km. Uzbrojony był w armaty 75 i 37 mm oraz w karabin kal. 7, 7 mm.

Czołg Type 89 Yi- Go ważył ok. 13 ton. Posiadał czterech członków załogi. Jego pancerz miał 6- 17 mm. Jechał max. 45 km/h przy zasięgu do 170 km. Uzbrojenie to karabin maszynowy kal. 57 mm.

Type 4 Chi- To zabierał na pokład 5 żołnierzy. Ważył 27- 30 ton i jechał max. 45km/h, a zasięg to 250 km. Pancerz miał 12-75 mm, a uzbrojenie to dwa karabiny kal. 7, 7 mm i armata kal. 75 mm.

Czołg ciężki to Type 95. Na jego pokładzie mogło być pięciu żołnierzy. Ważył 18- 26 ton, max. jechał 22 km/h, a jego zasięg to 110 km. Pancerz miał 12- 30 mm. Uzbrojenie to armata kal. 70 mm, armata kal. 37 mm, dwa karabiny kal. 6, 5 mm. Tych czołgów wyprodukowano tylko cztery sztuki.

Czołgi pływające to Type 2 Ka- Mi, którego załoga to max. sześciu żołnierzy. Ważył on ok. 12 ton z uzbrojeniem. Jechał max. 37 km/h, a zasięg to 201 km. Pancerz miał 12- 13 mm. Uzbrojono go w armatę kal. 37 mm i dwa karabiny kal. 7, 7 mm. Drugi czołg to Type 3 Ka- Chi z nawet siedmioma członkami załogi. Ważył 28 ton. Jechał do 32 km/ h przy zasięgu 300 km. Jego pancerz miał 10 – 50 mm, a uzbrojony był w armatę kal. 47 mm i dwa karabiny kal. 7, 7 mm.

Przemysł zbrojeniowy to dziedzina gospodarki, która nawet w pokojowych warunkach nie może narzekać na brak popytu. W historii ludzkości dwa konflikty spowodowały jego rozkwit. Pierwszy okres to lata trzydzieste XX wieku i wielkie zbrojenia przed II wojną światową i oczywiście okres tzw. zimnej wojny, kiedy to raczej nacisk kładziono na zbrojenia w wojnie atomowej. Kiedy wprowadzono w walkach ciężkie działa i pierwsze czołgi to okazało się, że szybciej zdobywa się terytorium wroga. Stało się to jeszcze podczas I wojny światowej, więc wszystkie państwa budujące swoje armie do ewentualnych następnych konfliktów położyły nacisk na budowanie tzw. broni pancernej. Potrzebna ona była także do obrony przeciwlotniczej i przeciwpiechotnej.

Zaczęto konstruować liczne czołgi o różnym zasięgu i uzbrojeniu. W zależności od ich konstrukcji mogły zabierać kilkaset kilogramów amunicji i przy jednym tankowaniem zajeżdżać nawet 400 kilometrów. Ważne oczywiście było to, by były odporne na działania wroga, te największe czołgi miały poszycie sięgające nawet 20 centymetrów.

Ciężkie czołgi były oczywiście tylko częścią wyposażenia. Do dyspozycji żołnierzy musiały być też równie dla nich bezpieczne lekkie wozy, które pozwalały szybko przemieszczać, nawet po wodzie, czyli czołgi pływające, działa samobieżne, samochody opancerzone i tankietki. Koła w większości wozów bojowych zastąpiono gąsienicami, które świetnie radziły sobie w zróżnicowanym terenie i szybko można je było naprawiać w odróżnieniu od podziurawionych opon. Produkcja tego typu broni w I i II wojnie światowej zajmowały się dzisiejsze koncerny samochodowe, czyli np. Peugeot i Citroen.

Wojsko Polskie w chwili wybuchu II wojny światowej nie miało zbyt dobrej broni pancernej. Nasza armia bardziej opierała się na ludziach niż na sprzęcie, a rodzaje wojsk były dużo skromniejsze w porównaniu do sąsiadów ze wschodu i zachodu, co spowodowało, że już we wrześniu 1939 roku II RP zniknęła z mapy Europy.

Włoskie czołgi II wojny światowej, mimo że to państwo było sojusznikiem III Rzeszy, czyli państwem planującym najazd na Europe nie były tak dopracowane jak te niemieckie i radzieckie. Podobnie jak Francuzi tak i oni postawili na maszyny lekkie i tych w swojej armii mieli najwięcej.

Tankietki to np. CV 29, która ważyła niecałe 2 tony i zabierała na pokład dwóch załogantów. Rozpędzała się do 45 km/h i miała 160 km zasięg. Pancerz, który ją chronił to 4- 9 mm blachy. Uzbrojona była w karabin maszynowy kal. 6, 5 mm.

Kolejna tankietka to L3, która ważyła w zależności od wersji w granicach 3 ton. Zabierała na pokład dwie osoby i mogła jechać do 40 km/h przy zasięgu ok. 140 km. Pancerz miał 6- 14 mm, a uzbrojenie to karabiny o kal. 6, 5 lub 8 mm.

Carro Armato Celere Sahariano był wozem pościgowym, który mógł jechać 65 km/h. Załoga składała się z czterech żołnierzy. Uzbrojono go w dwa karabiny maszynowe i armatę kal. 47 mm.

Fiat 3000 to czołg lekki uzbrojony w dwa karabiny o kal. 8 mm i armatę o kal. 37 mm. Załoga liczył dwóch żołnierzy, chronił ich pancerz 6- 16 mm. Ważył 6 ton i mógł jechać max. 20 km/h.

Carro Armato L6/40 tez był lekką konstrukcją fiatowską. Zabierał dwóch żołnierzy. Uzbrojono go w 20 mm armatę i karabin kal. 8 mm. Ważył prawie 7 ton i mógł jechać 40 km/h. Pancerz w najgrubszych miejscach miał 30 mm.

Carro Armato M11/39 to już czołg należący do grupy średniego i był podstawowym wozem armii włoskiej. Ważył 11 ton i mógł jechać max. 32 km/h. Zabierał do środka trzech ludzi, którzy obsługiwali dwa karabiny maszynowe kal. 8 mm i armatę kal. 37 mm. Pancerz miał 14- 30 mm. Podobne średnie czołgi do niego to M13/40 i M15/42.

Jedyny czołg ciężki na wyposażeniu armii włoskiej to P26/40, który ważył 26 ton i miał pancerz grubości 14- 50 mm. Uzbrojony był w jedną armatę kal. 75 mm i dwa karabiny kal. 8 mm.